Loucas schreef een theatermonoloog waarin hij de woorden van 2 grote dichters Odysseas Elytis en Guillaume Apollinaire weeft tot een totaalbeleving waarin film, muziek en eigen ervaringen naar een apotheose voeren.

Film: Amir Fahimnia

Er is nog hoop schrijft Odysseas Elytis, Grieks Nobelprijswinnaar voor literatuur in 1979. Misschien ben ik wel de laatste die zijn aanspraken doet gelden. Maar waar te beginnen? Door welke ogen ga ik kijken? Wat is nog werkelijk? Elytis kijkt door de geschiedenis heen met de ogen van de tuin. Het verloren paradijs maar ook zo simpel als de tuin waarin we onbegrijpelijker wijs zijn grootgebracht. De tuin ziet wat ik niet meer zie.

Met een zelfde problematiek worstelt de Franse dichter Guillaume Apollinaire in de Eerste Wereldoorlog. Hij schrijft vanaf het front: mijn lieve Madeleine ik zit hier al negen dagen onder de grond zonder eten en drinken. Besta jij werkelijk of is er enkel de bleke maan die ik zie? Schrijf mij woorden, zoveel mogelijk nieuwe woorden, zing me een lied in dit landschap van woede.

Toen ik de poëzie van Odysseas Elytis las kreeg ik onmiddellijk beelden en begon te schilderen. De tekeningen en schilderijen begonnen een eigen verhaal te vertellen, ze gingen in dialoog met de dichter. Amir Fahimnia maakte hier filmbeelden van en zette er muziek onder. Omdat Elytis poëzie mede gerijpt is door zijn ervaringen aan het front in de Tweede Wereldoorlog moest ik terugdenken aan Guillaume Apollinaire en zijn brieven aan Madeleine. Hij schreef deze in de loopgraven van Verdun in 1915 en 1916. Ze bevatten hetzelfde verlangen naar vrijheid, waarachtige beelden en oorspronkelijke woorden. Ik had zijn brieven van weleer aangevuld met tekeningen. En deze pasten wonderwel bij de beelden van Elytis. Het weven kon beginnen.

Loucas van den Berg

Prachtige beeldende voorstelling waarin zin en onvermogen, geluk en wanhoop, verlangen en verval schitteren in woord, film en muziek.

Peter van Leeuwen

De tuin ziet … en Loucas gaf haar woorden, beelden, kleuren en klanken die tastbaar werden en op meesterlijke wijze in elkaar waren geweven. Ze namen me mee, laag voor laag en lieten me steeds dieper kijken in de kleuren van de ziel. Er was herkenning, ontroering, schittering en stilte.

Indah Courtens

Loucas voorstelling vertraagt de tijd en doet mij weer beseffen wat werkelijk belangrijk is.

Ingeborg Odekerken

Een prachtige poëtische dans van woorden, klanken, beelden.
Kunst met een hoofdletter. Het raakte me diep en inspireerde mij tot zelf scheppend werken.

Louise

Loucas nam me op een natuurlijke wijze mee in het verhaal. Een ervaring.

Hannah Meeuwissen

Meesterlijk hoe de liefde gezocht werd in oude ervaringen van pijn en verlangen naar een nieuwe zin. De liefde die heel wat aftobt opbloeit, afsterft en ontluikt.

Willem

Intrigerend hoe Loucas de woorden van grote dichters klein en intiem weet te houden. Je voelt ze onder je huid.

Anne

Hoe woorden en film zich mengen maakt indruk. Een uitgekiend gebruik van de media.

De voorstelling van Loucas van den Berg Een lied in dit landschap van woede
wordt op zaterdagavond 11 maart 2017 opnieuw ten tonele gebracht.

Steigerzaal, De Lindenberg Huis voor de Kunsten, Ridderstraat 23, 6511 TM Nijmegen.
Inloop met koffie en thee vanaf 19.30 uur. Aanvang voorstelling: 20.00 uur. Na aanvang voorstelling geen toegang meer tot de zaal.

Kosten: 15 euro à contant. Na afloop is gelegenheid voor een borrel. Iedereen is welkom, aanmelden gewenst.

AMEG